Woonpartners gaat samen verder met Volksbelang, de oudste woningcorporatie van Helmond. Maar ook de geschiedenis van Woonpartners gaat ver terug, naar het jaar 1917...Dat merk je als je met huurders van vroeger gaat praten. Daarom gingen we op de koffie bij Henk van Kessel, die op de kop af 70 jaar ervaring heeft met Woonpartners.
Mijn familie en ik hebben 70 jaar in dit huis gewoond
“We zijn 70 jaar geleden vanuit het boerendorp Beek en Donk naar Helmond verhuisd. Vader, moeder en zes kinderen. Ik was vier. Toen we op de Uiverlaan gingen wonen is daar mijn jongste zus nog bijgekomen. Destijds betaalden we 52 gulden in de maand,” vertelt Henk van Kessel. Hij haalt herinneringen op: “De Uiverlaan was destijds een beetje een ‘kak-buurt’. De ramen waren etalages waarin mensen, lieten zien hoe goed ze het hadden. Was mocht je ook zeker niet buiten op de lijn hangen, vonden de buren. mijn moeder deed het toch. Ze kon niet anders met zeven kinderen. Men sprak schande, maar twee maanden later had iedereen waslijnen buiten.” De eerste woningen van één van de voorgangers van Woonpartners (woningbouwvereniging De Hoop) werden gebouwd in de Heistraat. De Heistraat is één van de oudste straten van Helmond. De naam Heistraat (toen nog De Heyenstraat) werd al gevonden in een boek uit 1474! De straat liep vroeger van de stad naar de hei. Door de jaren heen is er ontzettend veel veranderd. In de laatste jaren bouwde Woonpartners hier veel nieuwe karakteristieke woningen, waardoor deze straat en wijk nu klaar is voor de toekomst.
Inzet
Henk van Kessel vertelt hoe de kinderen één voor één het huis verlieten. Behalve zus Annie. “Vanaf 1985 woonde zij daar alleen. Ik zag via mijn zus hoe Woonpartners als ‘huisbaas’ acteerde en was daar wel van onder de indruk. Het is echt een actieve corporatie die zich oprecht inzet voor haar huurders. Het Woonpartners groeide uit een reeks lokale woningbouwverenigingen die Helmond in de twintigste eeuw hielpen vormen. Al in 1912 werd Volksbelang opgericht om arbeiders fatsoenlijk onderdak te geven; later ontstonden andere kleine verenigingen zoals De Hoop (circa 1916). Na de Tweede Wereldoorlog en in de wederopbouwperiode nam de behoefte aan georganiseerde woningbouw toe; in 1950 werd de Woningstichting Algemeen Belang onderhoud wordt goed verzorgd en wat Woonpartners niet deed, deed ik voor mijn zus. Zoals een nieuwe bel installeren die werkelijk veel herrie maakt. In 2005 is de woning grondig gerenoveerd, waarbij het energielabel van E naar C is gegaan. Toen mijn zus begon te dementeren, ben ik bewindvoerder geworden en kreeg ik meer contact met Woonpartners. Ik ben daar enthousiast over. Met name over de communicatie. Die is veel beter dan elders waar bijvoorbeeld die vreselijke chatbots je te woord staan.”
Soepel
Toen zijn zus uiteindelijk opgenomen werd (wat maar kort geduurd heeft, ze overleed een paar dagen voor dit gesprek) kreeg Henk even intensief contact met Woonpartners. Ook daarover is hij zeer te spreken: “Woonpartners kwam kijken en dacht met ons mee. Via Woonpartners kwam ik ook in contact met Stichting de Kleerkast. Die hebben het huis leeggehaald en ook schoongemaakt. De opbrengst gaat naar een goed doel. Het ging alleen al om 30 bananendozen aan romans. Aan het eind heb ik nog een video van het lege huis gemaakt, waar we toch 70 jaar mee verbonden zijn geweest. Het was keurig. Van Woonpartners kregen we een compliment en een bos bloemen.”
